VIJF VRAGEN AAN… LOUIS MACHIELSEN

Het menselijke aspect moet terugkomen in de zorg

Louis Machielsen werkte als verpleegkundige in de
gehandicaptenzorg en maakte de switch naar natuurgeneeskunde. Met zijn partner richtte hij eind 2015 een thuiszorgorganisatie op en had twee maanden later elf mensen in dienst. Inmiddels telt HSPO Zorgpunt zestig medewerkers. De organisatie groeit en gemeenten zijn enthousiast.

Ik geloof echt dat het anders moet en kán in de zorg.


Wat is de kracht van uw organisatie?

“Ik koos ooit voor de zorg omdat ik, zoals elke zorgmedewerker, vanuit mijn hart mensen wil helpen. Onder het juk van wet- en regelgeving, beleid en protocollen worden mensen echter een hoek ingeduwd en verliezen ze hun echtheid. Dat heeft invloed op cliënten. HSPO Zorgpunt is anders. We werken vanuit een holistische visie: we kijken niet naar ‘zorg’ of naar het gebroken been, maar naar ‘gezondheid’ en naar de totale mens. We luisteren naar wensen van cliënten in plaats van zelf in te vullen wat het beste is voor iemand. Als iemand liever samen koffie drinkt in plaats van dagelijks doucht, omdat hij of zij daar gelukkiger van wordt, dan moet dat leidend zijn. Onze medewerkers doen overigens alles: de wijkverpleegkundige poetst en de verzorgende IG biedt ook begeleiding – en kan dat soms zelfs beter. Een helpende niveau 2 scholen we tot niveau 3.”

Wat voor type bestuurder bent u?

“Ik ben geen prototype bestuurder. Ik zit geregeld in een T-shirt tussen keurig geklede bestuurders en draai zo nu en dan gewoon een dag mee op de werkvloer. Ik heb geen prestigedrang, krijg geen hoog salaris of een fancy kantoor; we willen goede zorg bieden aan klanten. Die laagdrempeligheid en onze visie hebben hun weerslag op onze medewerkers en daarmee op onze cliënten. Bij HSPO Zorgpunt zijn we transparant en ik durf me gerust kwetsbaar op te stellen naar het team. Dat zorgt voor verbondenheid. Natuurlijk is er sturing nodig, maar we werken zo veel mogelijk toe naar een bottom-up organisatie. Ook geloof ik in ‘inside out’: ik wil uit medewerkers halen wat erin zit en kijk naar hun kwaliteiten. Deze koppelen we aan de vragen van cliënten, voor een ideale match. Dat werkt voor beide partijen.”

‘Meer mensen moeten op durven staan en buiten de kaders durven denken’

Hoe kijkt u aan tegen samenwerken?

“Goede zorg leveren, dat moeten we samen doen. Toch hebben we bewust geen contract met zorgverzekeraars. Nog los van de enorme financiële reserves die zij hebben en waar ik me over verbaas, geeft het een juk waarin ik niet geloof. Ik sprak onlangs met een zorgverzekeraar en legde uit dat we voor een bepaalde cliënt hebben geregeld dat daar alleen mannelijke verzorgenden komen, vanwege nare ervaringen in het verleden. Deze cliënt woont daardoor gelukkig thuis, terwijl hij anders al weggekwijnd zou zijn in een instelling. De reactie van de zorgverzekeraar: “Hij mag blij zijn dat ‘ie zorg krijgt.” Zo’n gesprek is voor mij dan snel afgelopen. Onze cliënten kunnen declareren onder hun zorgpolis en daardoor kunnen wij meer tijd vrijmaken voor de zorg. Diverse gemeenten zijn heel enthousiast. Ook zij ervaren immers de hinder van alle verschillende wetten en financierings- stromen. Het is zo onoverzichtelijk geworden; probeer door de bomen het bos maar eens te zien. Naar mijn idee kan alle zorg het beste bij de gemeenten worden gelegd met één loket, waar deskundige medewerkers aanvragen beoordelen. We hadden ooit een goede verzorgingsstaat. Waar is de mentaliteit gebleven om elkaar te helpen?”

Hoe kijkt u aan tegen de huidige arbeidsmarktproblematiek?

“De tekorten op de arbeidsmarkt voelen wij natuurlijk ook. Toch geloof ik niet dat dat alleen komt omdat de mensen er niet zijn of omdat de sector niet aantrekkelijk is. Het gaat niet alleen om het veranderen van het imago, maar om het veranderen van het systeem. De druk is enorm en door regels zetten we onszelf en medewerkers klem. Ik geloof daarom niet in verdergaan binnen het bestaande systeem, maar in het bouwen van een nieuw systeem. Waarin zaken anders georganiseerd zijn, partijen anders samenwerken, er weer ruimte is voor regie van medewerkers en waarin het menselijke aspect voorop staat. Met Transvorm en in het regionaal overleg voeren we daarover gesprekken.”

Wat is uw droom?

“Er zijn te veel mensen op sleutelposities die vasthouden aan eigen belangen en die leven vanuit angst. Iedereen klaagt, maar slechts weinigen doen iets. Ik zou het fijn vinden als meer mensen durven op te staan en buiten de kaders durven te denken. Want mijns inziens is het echt nodig om de discussie en het maatschappelijke debat aan te gaan. Ik geloof echt dat het anders kan en wil me daar hard voor maken, de landelijke politiek wakker schudden. En eerlijk: wat heb ik te verliezen?”